Het verhaal van de vuilniszak zonder vuil

‘Wie doet er nu zoiets?´

Afgelopen week kwam er op Facebook een post voorbij: De Telegraaf publiceerde een artikel over een kartonnen doos gevuld met een nest pasgeboren puppies. De politie en Dierenbescherming was erbij gehaald en zowel lokale als landelijke pers besteedde grote aandacht aan dit afschuwelijke voorval. Wie doe er nu zoiets? Vroeg men zich af, ook op Facebook.

Deze situatie is ondenkbaar in Spanje of Portugal. En daarmee bedoelen we; er zoveel aandacht uitgaat naar een gevonden plastic zak gevuld met pas geboren puppies. Hier is een dergelijk voorval namelijk eerder de norm dan de uitzondering. Dichtgebonden plastic zakken met pasgeboren pups worden hier met de regelmaat van de klok gevonden, danwel op straat of bij een vuilcontainer. Pasgeborenen maar ook pups of kittens van enkele weken oud worden rustig gedumpt bij het vuilnis, men draait er hier de hand niet voor om. En de politie? Die heeft wel belangrijkere zaken te doen…! Dierenbescherming? Die bestáát hier niet eens!

Net op tijd voor Vikki en Anna

Het lot van deze pups ligt vervolgens in de handen van de persoon die hen vindt. Is het iemand met een hart? Dan bestaat er een kans dat ze het gaan redden. Als het al niet te laat is.

Vikki en Anna hebben geluk gehad. Zij zijn vier weken geleden gevonden -precies op de hierboven beschreven manier-  door een vrouw met een heel groot hart. En deze vrouw  heeft een buurvrouw met een misschien nog wel groter hart, waarvan ze bovendien wist dat ze een paar honden had.

Die buurvrouw is Cary.  Cary en haar man zijn al ruim een jaar gastgezin voor VagabunDogs.

Een boezem als redding

Voor de vijf andere broertjes en zusjes van Vikki en Anna kwam de vrouw helaas te laat. Toen Cary met haar man en de buurvrouw de inhoud van de zak goed inspecteerden, bewoog er nog maar weinig. Ze waren al gestorven. Anna was als enige erg levendig en Vikki hadden ze ook al bijna voor dood gehouden totdat ze op het laatste moment haar ene pootje nog bewoog! Ze namen de beide hondjes mee naar huis. Vikki had het heel zwaar in het begin, ze was erg onderkoeld en Cary heeft haar de eerste 24 uur tegen haar boezem aangehouden om haar op te warmen. Dat heeft ervoor gezorgd dat ze het heeft gered. Na dat eerste cruciale etmaal is het alleen maar bergopwaarts met de twee zusjes gegaan.

Iedere drie uur een flesje (ja, ook ´s nachts!) en ook de surrogaatmoeder (een van Cary’s eigen honden) zorgden ervoor dat Vikki en Anna hebben kunnen uitgroeien tot twee prachtige pupjes met veel levenslust! Het is nog afwachten hoe groot ze zullen worden, maar dat ze mooi en leuk zullen zijn kunnen we nu al zien.

Happy ending, maar liever niet meer!

Eind goed al goed voor deze twee hondjes, maar het is natuurlijk afschuwelijk dat hun leven is begonnen door bijna te stikken in een plastic zak.

We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: al deze problemen kunnen worden voorkomen door één simpele operatie. Het belang van sterilisatie en castratie blijft een hot issue en wij blijven die boodschap verspreiden!

Doe je mee?

Dit zijn de pups toen ze net waren gevonden

Dit zijn de pups toen ze net waren gevonden

Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook
0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *